Երիտասարդ ուսուցչուհին բոլոր երեխաներին դուրս է անում դասարանից մինչև, որ նրանցից մեկը ասում է սա. ա՜խ, ինչպիսի ուսուցչուհի…

Ուսուցչուհին վեցերորդ դասարանցիների համար գրատախտակին գրում է հանձնարարությունը: Բայց այն, ինչ սկսում է գրել , դառնում է նրա ամենամեծ սխալը: Հանկարծ դասարանում լսվում է մի տղայի ծիծաղի ձայնը: Ուսուցչուհին արագ շրջվում է և հարցնում.

-Ի՞նչն է ծիծաղելի, Պետ:

-Ես ուղղակի տեսա  Ձեր կապիչը,-պատասխանում է տղան:

-Դուրս դասարանից,-գոռում է ուսուցչուհին,-ես քեզ երեք օր չեմ ուզում տեսնել: Նա նորից շրջվում է դեպի գրատախտակը և շարունակում է գրել հանձնարարությունը և , այդպես նա հասնում է գրատախտակի վերևի մասին: Հանկարծ լսվում է մեկ այլ աշակերտի ավելի բարձր ծիծաղը: Ուսուցչուհին արագ շրջվում է և հարցնում.

-Ի՞նչն է ծիծաղելի, Բիլլի:

-Ես ուղղակի տեսա  Ձեր  երկու կապիչները,-պատասխանում է տղան:

-Դուրս դասարանից,-գոռում է ուսուցչուհին,-այս անգամ պատիժն ավելի խիստ է և ես քեզ երեք շաբաթ չեմ ուզում տեսնել:  Վիրավորված և բարկացած ուսուցչուհին դեպի գրատախտակը շրջվելիս կավիչը պատահաբար գցում է ցած: Այս անգամ նա կռանում է, որպեսզի վերցնի կավիճը: Այդ պահին դասարանում տեղի է ունենում արական սեռի աշակերտների ձայների պայթյուն: Ուսուցչուհին արագ շրջվում է և տեսնում, որ փոքրիկ Ջոնին դուրս է գալիս դասարանից:

Ինչպես ե՞ս մտածում , դու երկա՞ր ժամանակով ես գնում,-հարցնում է ուսուցչուհին:

-Այն բանից հետո, թե ես ինչ տեսա, կարծում եմ , որ իմ դպրոցական տարիները ավարտվեցին…