Ես կողմ եմ սահմանադրական փոփոխություններին, բայց դուրս եմ «այո-ոչ»-ի անպտուղ հակադրությունից

Սուրեն Սուրենյանցը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Ի տարբերություն շատերի՝ ես միշտ համարել եմ, որ գործող սահմանադրությունը լավագույնը չէ Հայաստանի համար ու չեմ ընդունում այն տեսակետը, թե այն մի քանի անգամ ֆորսմաժորային իրավիճակներում փրկել է երկիրը:

Հակառակը, 95-ի սահմանադրությունը չկարողացավ կատարել իր առաքելությունը այն պարագայում, երբ նախագահն ու խոհրդարանական մեծամասնությունը ներկայացնում էին քաղաքական տարբեր թիմեր: Ի վերջո, դա նպաստեց 1999թ-ի հոկտեմբերի 27-ի ոճրագործությանը(ես չեմ ասում սահմանադրությունն էր ոճրագործության մեղավորը, այլ արձանագրում եմ, որ կիսանախագահական մոդելը մեզանում չաշխատեց, երբ նախագահն ու խոհրդարանական մեծամասնությունը նույն թիմից չէին):
Հայաստանին անհրաժեշտ է կամ մաքուր նախագահական կամ խորհրդարանական կառավարում:

Սկզբունքորեն ես նախագահականի կողմնակից եմ, բայց սահմանդրության առաջարկվող նախագծով ընտրվել է խոհրդարանական մոդելը, որը երկրի կայուն զարգացման տեսանկյունից՝ շատ ավելի ընդունելի է, քան գործող համակարգը:
Մի խոսքով՝ ես կողմ եմ սահմանադրական փոփոխություններին, սակայն տեսակետներս կարտահայտեմ սոցիալական ցանցերով, ԶԼՄ-ներով՝ ինձ դուրս դնելով «այո-ոչ»-ի անպտուղ, զարգացման հրամայականին հակոտնյա բանավեճից:

Եթե ռացիոնալ եմ տրամադրված սահմանադրական փոփոխությունների հանդեպ, դա չի նշանակում՝ գործընթացն ինձ բավարարում է: Սահմանադրության բովանդակությունից ավելի շատ՝ ինձ հուզում է այն միջավայրը, որում պետք է ծնվի Հիմնական օրենքը: Սահմանադրությունը պետք է դառնա հասարակական համաձայնության ու կոնսենսուսի դրսևորում: Սակայն ես նման հեռանկար, նման ռացիոնալ սպասելիք դեկտեմբերի 6-ից չունեմ՝ իշխանության ցածր որակի, ընդդիմության անպատասխանատվության պատճառով:

Ուրեմն, դեկտեմբերի 6-ն իմ համեստ «այո»-ի օրն է: