Թանաքոտված միջամատը

Տիգրան Խզմալյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է .

Աշխարհի ամենադաժան բռնապետություններից մեկում՝ Մյանմայում, որն ավելի ծանոթ է մեզ իբրեւ Բիրմա, ի վերջո կայացան խորհհրդարանական ընտրությւոններ: Դատելով միջազգային լրահոսից՝ դրանք անցան ազատ ու արդար կերպով, իշխանությունից հեռացնելով տասնամյակներ իշխող ռազմական բռնակալներին: Պատճառներից մեկն էր հին ու պարզ ընտրական հնարքը՝ յուրաքանչյուր քվեարկողի ճկուտը թանաքոտվում էր հատուկ ներկով, որն պահպանվում է մեկ-երկու օր: Մեռած հոգիների կեղծ քվեաթերթիկների լցոնումները Բիրմայի անխելք իշխանավորներն օգտագործել չֆայմեցին:

Այսպես, տասնամյակների արյունոտ ստրկությունից ազատվելու համար բավական եղավ մեկ օրով թանաքոթել ճկուտը՝ եւ դրան համաձայնվեցին բոլորը, բուդդիստներն ու մահմեդականները, տղամարդիկ ու կանայք: Սակայն, ըստ Գալուստ Սահակյանի, ավանդապաշտ ու խիստ բարոյական հայ ժողովուրդը չի կարող թույլ տալ որ հայ կնոջ մատին դիպչի ինչ որ դիտորդ ու առավելեւս թանաքոթի մեր զտարյուն ադաթապաշտ ճկուտը անհասկանալի ներկով: Լավ է այսպես էլ արյան ու կաշառակերության մեջ թաթախված մնանք էլի մի երկու տասնամյակ: 

Սրանց ճկուտով չենք հաղթի, միայն միջամատը կարող է օգնել...
P.S. Ի միջի այլոց՝ տասնամյակներ շարունակ ընդդիմությունն այդ երկրում միայնակ գլխավորում էր անկոտրուն ու փխրուն մի կին, Օնգ Սու Քյուն, որն էլ ամենայն հավանականությամբ շուտով կընտրվի Մյանմայի նախագահ: Այդպես որ մենք մի Մյանմա էլ չարժենք, իսկ մեր ողջ ՛՛տղամարդկային՛՛ քաղաքական դասը չարժի Օնգ Սու Քյուի ճկուտն անգամ: Էլ չեմ ասում նրա միջամատի մասին...